Yağmursuz bir gündü. Aynaya baktım ve "belki de bu kez" diyerek kendime güç verdim. İçimi kemiren kuşku daha adımımı atar atmaz bana uluyamayacağımı söyledi. Köpekler neden bazen havlamak yerine ulumayı seçerler bilirsiniz: yalnızca duyguları tümden ele geçirildiğinde, tanımlayamadıklarında ve rızaları olmadan değişim geçirdiklerinde...

*

Hayatımın en vahşi rüzgarları esiyordu. Ağaçlar, insan paçavralarıyla sarmalanmış korkuluklar gibi, olmayan kollarını havaya savuruyor, olanca kökleriyle toprağa tutunuyorlardı. Kardeşimle çatıya çıktık ve rüzgarı içimize çekerek diğer köpeklerle birlikte ulumaya başladık. Rüzgarda bir şey vardı. Doğadaki tüm varoluşların üstünde, tanımlanamayan ama değiştiren bir şey.

*

Büyükannem, "sanatın insan zihinlerini değiştirebileceğini" söylerdi. Rüzgar gibi... O yüzden gerçek bir sanat eseri karşısında ancak uluyabileceğimi düşünmüşümdür. Hayatım boyunca tüm galerilerden içeri adımımı atar atmaz hep bunu diledim: Değişmeyi...

Oysa gökyüzüne ve gecenin içinden yıldızlara uzanan bir çatıda ulunabilir ama savrulan rüzgarları misafir etme cüretinde bulunan iyimser yüzlü bir galeride?

*

Büyükannem diyor ki: "Değiştirebildiği için sırf, sanatı değersiz bir şeymiş gibi göstermeye çalışıyorlar!" Bunu yapmanın en iyi yolu da, sanatın ruhlarımızı değiştirmesini önemsemeyip sadece görünüşteki değişimiyle ilgilenmek...

Ve bilirsiniz, kadınların rüzgardan hamile kaldığına inanan eski insanları çocuksu bulanlar, sahici sanata şüpheyle yaklaşıp, güven duydukları sanattan da kendilerini sürekli şaşırtmasını umarlar!

Ağustos 2000