Fotoğraflar: Özgür Nizam (Daha büyük görmek için tıklayın)

Fotoğrafın bir sanat olup olmadığına aldırdığım yok artık. Fotoğrafın, insanı insana ve kendisine tanıtan bir araç olarak bilindiğini görmek istiyorum Edward STEICHEN

Fiziksel, ruhsal ve toplumsal olarak canlılar aleminden koparılmak veya kopma eylemidir ölüm. İlk soluğun alınımından önceki ölümde canlılar aleminden fiziksel, ruhsal ve toplumsal olarak koparılmadır. Normal yaşamın içerisinde ölüme; öteki ölümü geçerek yaşama ulaşıyor günümüzde. Her şeylerini tüketen, ideolojilerini, inançlarını, yaşamlarını ve beyinlerini travestileştiren bizler yani normaller.

Tümöral kitle haline dönüştürülmüş biz normaller neye göre normal olduğumuzu ve normal tanımlamamız arkasındaki kirliliklerimizi unutarak ne kötü işler peşindeyiz. Şimdilik dünya yüzeyinde, artık sadece çoğalma güdüsü dışında bir amaca yönelmemiş kitleler halinde çoğalıyoruz. Hiçbir kurala tabi olmadan çoğalan malign tümör hücreleri gibi bir müddet sonra bu arsız kontrol edilemeyen çoğalmamız birlikte yaşadığımız vücudu da (şimdilik dünya) yok edecek.

Normal, egemenin kendi benzerinden başka bir şeyi tanımlamamakta aslında. Normal bugüne kadar yaptığı icraatları ve kazandırdıkları ile ortada. Tüm dünya yüzeyinde öteki normallerle savaşarak toplu insan ölümlerine sebep ve/veya seyirci ve/veya alkışçı olmak, tanımlamasındaki normallerin rahat yaşamı bahanesi ile yaşadığı doğal yapının katliamları ile anormal doğa koşulları yaratmak ve kendi bilimsel normallerini tanımlayan normları ile öteki olanı yok etmek. Artık her şey normalleştiriliyor; insanın doğumu bile bir normda gerçekleşiyor.

Temelde tıp ve özelde kadın-doğum bugün normallerin egemenliğinin pekiştirilmesinde kullanılan sorgulanası bir kirliliğe ulaşmıştır. Bilimsel desteklerle her gebe insana gebeliğinin 4. ayından itibaren hem sektörsel yaklaşımla hem de faşizan bir tavırla seri testler yapılarak sadece kendince normal olarak tanımladıklarına, yani kendi benzerine yaşam hakkı tanımaktadır. Tıp bilimini bile metalaştırmayı başaran normal, artık ötekini yok edebilecek kadar cüretkardır ve korkusuzdur. Evet bu testler sonucu anne karnında yaşayan insanın, kendi normlarında olup olamayacağından şüphelenilmesi durumunda anne ve baba adayına tam olarak onlar ve toplum tarafından tanımlanmamış ancak onlara göre anormal olan aslında bu dünyada hiçbir insana zarar vermemiş, aslında bu dünyayı kendi ihtirasları uğruna hiç kirletmemiş, hiç savaşmamış, hiç öldürmemiş, hiç yarış yapmamış bu insanın gelecekte büyük bir yük oluşturacağı ve bu çocuğun olması durumunda ebeveynin hayatlarının kararabileceği anlatılarak anneye amniosentez (bebeğin içinde bulunduğu sıvının alınarak incelenmesi) yapılmasının uygun olacağını beyan ediyor. Bu sırada ne anne ne baba artık düşünebilecek durumda değil; hekimin çizdiği kara tablo karşısında panik halde, önerilen işlemi yaptırtıyor ve arkasından durumun kesinleşmesi ile anne karnında yaşayan ve aslında bir canlı olan ama sadece anormal gibi algılatılan çocuk, anne karnından boşaltılıyor. Ve böylece bu dünya bir anormalden daha kurtarılıyor; bir normalin daha mutlu olması için.

İkinci dünya savaşı sırasında yaptıkları ile lanetlediğimiz Hitler de aynı hesapla toplumdan sakatları, Yahudiler, Romanlar ve homoseksüellerle beraber ortadan kaldırmıştı.

Bir uçurtma şenliğinde bir Trisomi 21'li (21. kromosomun üçlenmesi) ve normal arkadaşları. Hava rüzgarlı. Normaller uçurtmalarını uçurmaktan korkuyorlar ve normaller kendilerine tanımlanan normal koşullar oluşmadığından, artık mutsuz bir normaller kitlesi haline dönmüş. Trisomili kız çığlık çığlığa eğleniyor, rüzgara ve uçmayan uçurtmasına rağmen. İpi elinde koşuşturduğu yerlerde yuvarlanan uçurtması ile.

Spastik çocuklar olimpiyatı. Bir koşu yarışması. Çocuklardan biri açık farkla önde, duruyor ve arkadaşlarını bekliyor ve onlarla birlikte bitiş çizgisine gidiyor.

Biz mi yoksa yaşam hakkı tanımadıklarımız mı daha normal? Bizlerin mi, yoksa onların mı davranışları daha insancıl? Tanımadığımız dünyalar, yaşanılan hayatlar. Tüm bunları bilmememize (bilmemizi istememeleri) rağmen karnımıza düşene metalaştırdığımız tıp biliminin anormal denildiği andan itibaren onu orada yok etme ve öldürme gayretleri.

(Özgür Nizam'ın 7. İstanbul Saydam Günleri'nde gerçekleştirdiği aynı başlıklı saydam gösterisinin gerekçe metnidir.)